پژوهش حاضر با هدف طراحی مدل ظرفیت‌های بازدارندگی شبکه‌های اجتماعی در پیشگیری از جرائم سایبری انجام شده است. جرائم سایبری به‌عنوان یکی از مهم‌ترین چالش‌های امنیتی عصر دیجیتال، نیازمند رویکردهای نوین پیشگیرانه است و شبکه‌های اجتماعی به‌دلیل گستردگی و نفوذ اجتماعی بالا، ظرفیت قابل‌توجهی در این زمینه دارند. روش تحقیق ترکیبی (کیفی-کمی) است؛ در بخش کیفی، مصاحبه عمیق با ۱۵ خبره حقوقی، امنیتی و فناوری اطلاعات از طریق تحلیل مضمون انجام شد و در بخش کمی، مدل استخراج‌شده با روش معادلات ساختاری مورد اعتبارسنجی قرار گرفت. یافته‌های پژوهش شامل شش مضمون فراگیر است: مسئولیت حمایتی پلتفرم، آگاهی از حقوق سایبری، خودکنترلی کاربر، سلامت محیط هنجاری، نظارت اجتماعی ادراک‌شده و کاهش بزه‌دیدگی سایبری. نتایج نشان می‌دهد که امنیت پایدار در فضای مجازی حاصل هم‌افزایی سه عنصر اصلی است: معماری فنی پلتفرم‌ها، نهادهای حاکمیتی و قانون‌گذاری، و ارتقای سواد حقوقی و دیجیتال کاربران. این پژوهش می‌تواند مبنای سیاست‌گذاری در حوزه امنیت سایبری و تنظیم‌گری شبکه‌های اجتماعی قرار گیرد.